كميت بن زيد اسدى ( شهيد به سال 126 هجرى ) از لحاظ نسب به مضر بن نزار بن عدنان مىپيوندد . لغوى بود و به علم ايّام 1 عرب آشنايى داشت . از شاعران قرن نخستين و دهه‌هاى آغاز قرن دوم هجرى بود ، كه در روزگار امويان و در سال شهادت امام حسين ( ع ) ديده به جهان گشود . وى به گاه خلافت مروان به سال 126 هجرى شهيد شد . 2 به جانبدارى از تشيّع زبانزد و در دفاع از آن همواره در تلاش بود . 3 در شهرت ، بدان درجه گام نهاده بود كه گفته‌اند : « انتساب كميت به بنى اسد 4 براى آنان افتخارى است كافى و در خور اعتنا ، اگر نخواهند به فخر ديگر پردازند . » ابو عكرمه ضبّى گفته است : « اگر شعر كميت نبود ، زبان عرب ترجمان نمىيافت و بيان به ابهام مىرفت . » 5 اهل قبيله‌اش گفته‌اند : « از بركت دعاى پيامبر ( ص ) در حقّ كميت و قبيله‌ى او ، پيوسته ما را خير و بركت مىرسيده است . » 6 اخلاق و صفات شاعر كميت در كودكى بسيار زيرك بود . تاريخ ادب‌نويسان بر آن‌اند : كه هيچ‌كس چون كميت از دانش انساب و مناقب عرب ، در خود جمع ندارد . وى ده خصلت نيكو داشته است : 1 - خطيب بنى اسد بوده است . 2 - فقيه شيعه بوده است . 3 - حافظ قرآن بوده است . 4 - خط را خوش مىنوشته است . 5 - در نسب‌شناسى تسلّط داشته است . 6 - متكلّم و آشنا به علم اعتقادات و استدلال دينى بوده است . ( نخستين كسىكه در شيعه باب جدل گشود ، اوست . ) 7 - تيراندازى ماهر بوده ، و در بنى اسد همتا نداشته است . 8 - سوارى چابك